← Wróć
Poczucie bezpieczeństwa
Basia Bańda
ekolina na płótnie
70 × 50 cm, 2019
Film
Opis Obrazu
Czujemy się bezpiecznie, gdy ktoś stoi obok nas - możemy oprzeć się na jego ramieniu, gdy trzyma nas za rękę lub przytula. Patrząc na ten obraz myślę też o trampolinie, gdy ciało wybija się wysoko, a potem miękko ląduje na bezpiecznej poduszce. A potem wtula się w nią i zasypia.
Marta Gendera
Pytania do obrazu
Gdyby ten obraz mógł się poruszyć - jakim ruchem by się poruszał?
Gdybyś mógł/mogła wejść do środka tego obrazu, w którym miejscu byś się ukrył/a?
Wybierz swoją grupę ↓
Sama/Sam
(dla dzieci/indywidualnie od 6/7 lat)
Ruch
kokon
Połóż się na podłodze lub dywanie.
Zwiń się jak kulka, ślimak albo jak miękki kamień.
Przytul kolana do brzucha.
Oddychaj spokojnie.
Sprawdź, w jakiej pozycji jest Ci najwygodniej.
Możesz zostać w niej tak długo, jak chcesz.
Zauważ, jak Twoje ciało się zmienia:
przy wdechu trochę się otwiera,
przy wydechu znowu się zwija.
mój znak bezpieczeństwa
Poszukaj ruchu albo gestu, w którym czujesz się dobrze.
Może to być:
obejmowanie się ramionami,
kołysanie się,
siedzenie ze skrzyżowanymi nogami.
Powtórz ten ruch kilka razy. To może być Twój znak bezpieczeństwa.
Możesz do niego wracać, kiedy tego potrzebujesz.
Po ruchu
Zatrzymaj się na chwilę.
Zauważ oddech.
Co zostało w Twoim ciele?
Zmysły
jaką skórę lubi moje ciało?
Dotknij różnych materiałów: miękkich, szorstkich, gładkich, ciepłych lub zimnych (np. tkaniny, filc, wełna, futerko, guma, folia)
Możesz na chwilę zamknąć oczy.
Sprawdź:
- co jest przyjemne,
- co jest nieprzyjemne,
- co Cię uspokaja.
Wybierz jeden materiał.
Spróbuj poruszać się tak, jakby Twoja skóra była z niego zrobiona.
Obraz
gdzie w moim ciele jest bezpiecznie?
Użyj: kartki papieru, pasteli olejnych lub farb, (opcjonalnie) gotowego rysunku sylwetki.
Namaluj sylwetkę człowieka.
Zaznacz wybranym kolorem miejsca, w których czujesz spokój albo ciepło.
Wybierz jedno miejsce i pokaż je ruchem.
Sama/Sam
(dla dzieci/indywidualnie od 6/7 lat)
Ruch
kokon
Połóż się na podłodze lub dywanie.
Zwiń się jak kulka, ślimak albo jak miękki kamień.
Przytul kolana do brzucha.
Oddychaj spokojnie.
Sprawdź, w jakiej pozycji jest Ci najwygodniej.
Możesz zostać w niej tak długo, jak chcesz.
Zauważ, jak Twoje ciało się zmienia:
przy wdechu trochę się otwiera,
przy wydechu znowu się zwija.
mój znak bezpieczeństwa
Poszukaj ruchu albo gestu, w którym czujesz się dobrze.
Może to być:
obejmowanie się ramionami,
kołysanie się,
siedzenie ze skrzyżowanymi nogami.
Powtórz ten ruch kilka razy. To może być Twój znak bezpieczeństwa.
Możesz do niego wracać, kiedy tego potrzebujesz.
Po ruchu
Zatrzymaj się na chwilę.
Zauważ oddech.
Co zostało w Twoim ciele?
Zmysły
jaką skórę lubi moje ciało?
Dotknij różnych materiałów: miękkich, szorstkich, gładkich, ciepłych lub zimnych (np. tkaniny, filc, wełna, futerko, guma, folia)
Możesz na chwilę zamknąć oczy.
Sprawdź:
- co jest przyjemne,
- co jest nieprzyjemne,
- co Cię uspokaja.
Wybierz jeden materiał.
Spróbuj poruszać się tak, jakby Twoja skóra była z niego zrobiona.
Obraz
gdzie w moim ciele jest bezpiecznie?
Użyj: kartki papieru, pasteli olejnych lub farb, (opcjonalnie) gotowego rysunku sylwetki.
Namaluj sylwetkę człowieka.
Zaznacz wybranym kolorem miejsca, w których czujesz spokój albo ciepło.
Wybierz jedno miejsce i pokaż je ruchem.
Sama/Sam
(dla dzieci/indywidualnie od 6/7 lat)
Ruch
kokon
Połóż się na podłodze lub dywanie.
Zwiń się jak kulka, ślimak albo jak miękki kamień.
Przytul kolana do brzucha.
Oddychaj spokojnie.
Sprawdź, w jakiej pozycji jest Ci najwygodniej.
Możesz zostać w niej tak długo, jak chcesz.
Zauważ, jak Twoje ciało się zmienia:
przy wdechu trochę się otwiera,
przy wydechu znowu się zwija.
mój znak bezpieczeństwa
Poszukaj ruchu albo gestu, w którym czujesz się dobrze.
Może to być:
obejmowanie się ramionami,
kołysanie się,
siedzenie ze skrzyżowanymi nogami.
Powtórz ten ruch kilka razy. To może być Twój znak bezpieczeństwa.
Możesz do niego wracać, kiedy tego potrzebujesz.
Po ruchu
Zatrzymaj się na chwilę.
Zauważ oddech.
Co zostało w Twoim ciele?
Zmysły
jaką skórę lubi moje ciało?
Dotknij różnych materiałów: miękkich, szorstkich, gładkich, ciepłych lub zimnych (np. tkaniny, filc, wełna, futerko, guma, folia)
Możesz na chwilę zamknąć oczy.
Sprawdź:
- co jest przyjemne,
- co jest nieprzyjemne,
- co Cię uspokaja.
Wybierz jeden materiał.
Spróbuj poruszać się tak, jakby Twoja skóra była z niego zrobiona.
Obraz
gdzie w moim ciele jest bezpiecznie?
Użyj: kartki papieru, pasteli olejnych lub farb, (opcjonalnie) gotowego rysunku sylwetki.
Namaluj sylwetkę człowieka.
Zaznacz wybranym kolorem miejsca, w których czujesz spokój albo ciepło.
Wybierz jedno miejsce i pokaż je ruchem.
Razem
(rodzina/opiekun + dziecko od 4 do 6 lat)
Ruch
wspólny oddech
Usiądźcie lub połóżcie się blisko siebie.
Jedna osoba delikatnie opiera się o drugą - plecami, ramieniem albo głową. Spróbujcie oddychać w tym samym tempie. Nie musicie mówić. Wystarczy być obok.
ciało jako schronienie
Jedna osoba tworzy osłonę - rodzic (ciało jak ściana, dach, kokon) - druga bada przestrzeń “wewnątrz” - zmienia pozycję, opiera się, zwija, wchodzi do środka. Zauważcie, w jakiej formie ciało czuje się najbardziej chronione.
Po ruchu
Spójrzcie na siebie.
Czy czujecie się bliżej siebie, czy tak samo jak wcześniej?
Kiedy w waszych ciałach było przyjemnie?
Zmysły
ciepło - ciężar - bliskość
Usiądźcie razem i sprawdźcie różne formy kontaktu:
- plecy o plecy,
- ramię o ramię,
- dłoń na plecach lub ramieniu.
Zauważcie:
- które miejsca ciała lubią dotyk,
- jaki nacisk jest przyjemny,
- kiedy ciało się rozluźnia.
Możecie dodać miękki koc lub poduszkę, obiekt Intibag jako „warstwę ochronną”.
Obraz
wspólna mapa bezpieczeństwa
Użyjcie: dużego arkusza papieru lub kartonu, kredek, pasteli olejnych albo farb.
Odrysujcie swoje sylwetki na papierze.
Zamalujcie kolorami miejsca, w których czujecie spokój, ciepło albo bliskość.
Możecie używać tych samych kolorów lub różnych.
Zobaczcie, gdzie wasze kolory się spotykają.
Na koniec wybierzcie jedno miejsce i pokażcie je wspólnym ruchem.
Razem
(rodzina/opiekun + dziecko od 4 do 6 lat)
Ruch
wspólny oddech
Usiądźcie lub połóżcie się blisko siebie.
Jedna osoba delikatnie opiera się o drugą - plecami, ramieniem albo głową. Spróbujcie oddychać w tym samym tempie. Nie musicie mówić. Wystarczy być obok.
ciało jako schronienie
Jedna osoba tworzy osłonę - rodzic (ciało jak ściana, dach, kokon) - druga bada przestrzeń “wewnątrz” - zmienia pozycję, opiera się, zwija, wchodzi do środka. Zauważcie, w jakiej formie ciało czuje się najbardziej chronione.
Po ruchu
Spójrzcie na siebie.
Czy czujecie się bliżej siebie, czy tak samo jak wcześniej?
Kiedy w waszych ciałach było przyjemnie?
Zmysły
ciepło - ciężar - bliskość
Usiądźcie razem i sprawdźcie różne formy kontaktu:
- plecy o plecy,
- ramię o ramię,
- dłoń na plecach lub ramieniu.
Zauważcie:
- które miejsca ciała lubią dotyk,
- jaki nacisk jest przyjemny,
- kiedy ciało się rozluźnia.
Możecie dodać miękki koc lub poduszkę, obiekt Intibag jako „warstwę ochronną”.
Obraz
wspólna mapa bezpieczeństwa
Użyjcie: dużego arkusza papieru lub kartonu, kredek, pasteli olejnych albo farb.
Odrysujcie swoje sylwetki na papierze.
Zamalujcie kolorami miejsca, w których czujecie spokój, ciepło albo bliskość.
Możecie używać tych samych kolorów lub różnych.
Zobaczcie, gdzie wasze kolory się spotykają.
Na koniec wybierzcie jedno miejsce i pokażcie je wspólnym ruchem.
Razem
(rodzina/opiekun + dziecko od 4 do 6 lat)
Ruch
wspólny oddech
Usiądźcie lub połóżcie się blisko siebie.
Jedna osoba delikatnie opiera się o drugą - plecami, ramieniem albo głową. Spróbujcie oddychać w tym samym tempie. Nie musicie mówić. Wystarczy być obok.
ciało jako schronienie
Jedna osoba tworzy osłonę - rodzic (ciało jak ściana, dach, kokon) - druga bada przestrzeń “wewnątrz” - zmienia pozycję, opiera się, zwija, wchodzi do środka. Zauważcie, w jakiej formie ciało czuje się najbardziej chronione.
Po ruchu
Spójrzcie na siebie.
Czy czujecie się bliżej siebie, czy tak samo jak wcześniej?
Kiedy w waszych ciałach było przyjemnie?
Zmysły
ciepło - ciężar - bliskość
Usiądźcie razem i sprawdźcie różne formy kontaktu:
- plecy o plecy,
- ramię o ramię,
- dłoń na plecach lub ramieniu.
Zauważcie:
- które miejsca ciała lubią dotyk,
- jaki nacisk jest przyjemny,
- kiedy ciało się rozluźnia.
Możecie dodać miękki koc lub poduszkę, obiekt Intibag jako „warstwę ochronną”.
Obraz
wspólna mapa bezpieczeństwa
Użyjcie: dużego arkusza papieru lub kartonu, kredek, pasteli olejnych albo farb.
Odrysujcie swoje sylwetki na papierze.
Zamalujcie kolorami miejsca, w których czujecie spokój, ciepło albo bliskość.
Możecie używać tych samych kolorów lub różnych.
Zobaczcie, gdzie wasze kolory się spotykają.
Na koniec wybierzcie jedno miejsce i pokażcie je wspólnym ruchem.
W grupie
(zajęcia edukacyjne/warsztaty dla dzieci w przedziale wiekowym 7-11 lat)
Ruch
Poproś uczestników, aby znaleźli na podłodze wygodną pozycję zwiniętą. Skieruj uwagę na oddech:
- ciało z wdechem rozszerza się,
- z wydechem kurczy.
Następnie zaproponuj pracę w parach: jedna osoba jest „oparciem”, druga „opiera się”. Po chwili zamiana ról.
Możesz zostać przez chwilę w bezruchu. Zauważ oddech. Zauważ, co zostało w ciele.
Które gesty dały poczucie bezpieczeństwa? W jakiej pozycji ciało czuło się najbezpieczniej?
Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Czy bezpieczeństwo łatwiej poczuć samemu czy w grupie? Czy łatwiej było dawać oparcie czy z niego korzystać?
Po ruchu
Możesz zostać przez chwilę w bezruchu. Zauważ oddech. Zauważ, co zostało w ciele.
Które gesty dały poczucie bezpieczeństwa? W jakiej pozycji ciało czuło się najbezpieczniej?
Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Czy bezpieczeństwo łatwiej poczuć samemu czy w grupie? Czy łatwiej było dawać oparcie czy z niego korzystać?
Przewodnik po doświadczeniu czyli jak “odpowiadać” na pytania?
Pytanie: Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Odpowiedź: Nie musi być słowna. Jest nią moment rozluźnienia, głębszy oddech lub znalezienie wygodnej pozycji „kokonu” na podłodze.
Pytanie: Czy łatwiej być bezpiecznym samemu czy razem?
Odpowiedź: To sprawdzenie, czy ciało woli „izolację” w zwiniętej pozycji, czy potrzebuje fizycznego oparcia o drugą osobę.
Zmysły
bezpieczna odległość
Uczestnicy poruszają się swobodnie po sali.
Zatrzymują się wtedy, gdy czują się komfortowo względem innych.
Sprawdzają:
- jak blisko można podejść,
- kiedy ciało mówi „to wystarczy”.
Ćwiczenie można powtórzyć z zamkniętymi oczami
(z zachowaniem bezpieczeństwa).
Modyfikacja: wybieramy jedną osobę, przy której chcemy być najbliżej nie mówiąc jej o tym. Poruszamy się w grupie tak, aby utrzymywać się w najbliższej odległości do wybranej osoby.
Obraz
kolor spokoju
Użyjcie: kartek papieru, pasteli olejnych lub farb.
Każda osoba wybiera jeden kolor, który kojarzy się jej
z poczuciem bezpieczeństwa.
Na kartce tworzy prostą formę (plamę, linię, okrąg).
Nie chodzi o obraz, ale o ślad doświadczenia.
Na koniec można zaprosić do krótkiego ruchu inspirowanego kształtem lub kolorem. Grupa porusza się między rysunkami - osoby zatrzymują się przy wybranym rysunku i interpretują go ruchem.
W grupie
(zajęcia edukacyjne/warsztaty dla dzieci w przedziale wiekowym 7-11 lat)
Ruch
Poproś uczestników, aby znaleźli na podłodze wygodną pozycję zwiniętą. Skieruj uwagę na oddech:
- ciało z wdechem rozszerza się,
- z wydechem kurczy.
Następnie zaproponuj pracę w parach: jedna osoba jest „oparciem”, druga „opiera się”. Po chwili zamiana ról.
Możesz zostać przez chwilę w bezruchu. Zauważ oddech. Zauważ, co zostało w ciele.
Które gesty dały poczucie bezpieczeństwa? W jakiej pozycji ciało czuło się najbezpieczniej?
Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Czy bezpieczeństwo łatwiej poczuć samemu czy w grupie? Czy łatwiej było dawać oparcie czy z niego korzystać?
Po ruchu
Możesz zostać przez chwilę w bezruchu. Zauważ oddech. Zauważ, co zostało w ciele.
Które gesty dały poczucie bezpieczeństwa? W jakiej pozycji ciało czuło się najbezpieczniej?
Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Czy bezpieczeństwo łatwiej poczuć samemu czy w grupie? Czy łatwiej było dawać oparcie czy z niego korzystać?
Przewodnik po doświadczeniu czyli jak “odpowiadać” na pytania?
Pytanie: Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Odpowiedź: Nie musi być słowna. Jest nią moment rozluźnienia, głębszy oddech lub znalezienie wygodnej pozycji „kokonu” na podłodze.
Pytanie: Czy łatwiej być bezpiecznym samemu czy razem?
Odpowiedź: To sprawdzenie, czy ciało woli „izolację” w zwiniętej pozycji, czy potrzebuje fizycznego oparcia o drugą osobę.
Zmysły
bezpieczna odległość
Uczestnicy poruszają się swobodnie po sali.
Zatrzymują się wtedy, gdy czują się komfortowo względem innych.
Sprawdzają:
- jak blisko można podejść,
- kiedy ciało mówi „to wystarczy”.
Ćwiczenie można powtórzyć z zamkniętymi oczami
(z zachowaniem bezpieczeństwa).
Modyfikacja: wybieramy jedną osobę, przy której chcemy być najbliżej nie mówiąc jej o tym. Poruszamy się w grupie tak, aby utrzymywać się w najbliższej odległości do wybranej osoby.
Obraz
kolor spokoju
Użyjcie: kartek papieru, pasteli olejnych lub farb.
Każda osoba wybiera jeden kolor, który kojarzy się jej
z poczuciem bezpieczeństwa.
Na kartce tworzy prostą formę (plamę, linię, okrąg).
Nie chodzi o obraz, ale o ślad doświadczenia.
Na koniec można zaprosić do krótkiego ruchu inspirowanego kształtem lub kolorem. Grupa porusza się między rysunkami - osoby zatrzymują się przy wybranym rysunku i interpretują go ruchem.
W grupie
(zajęcia edukacyjne/warsztaty dla dzieci w przedziale wiekowym 7-11 lat)
Ruch
Poproś uczestników, aby znaleźli na podłodze wygodną pozycję zwiniętą. Skieruj uwagę na oddech:
- ciało z wdechem rozszerza się,
- z wydechem kurczy.
Następnie zaproponuj pracę w parach: jedna osoba jest „oparciem”, druga „opiera się”. Po chwili zamiana ról.
Możesz zostać przez chwilę w bezruchu. Zauważ oddech. Zauważ, co zostało w ciele.
Które gesty dały poczucie bezpieczeństwa? W jakiej pozycji ciało czuło się najbezpieczniej?
Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Czy bezpieczeństwo łatwiej poczuć samemu czy w grupie? Czy łatwiej było dawać oparcie czy z niego korzystać?
Po ruchu
Możesz zostać przez chwilę w bezruchu. Zauważ oddech. Zauważ, co zostało w ciele.
Które gesty dały poczucie bezpieczeństwa? W jakiej pozycji ciało czuło się najbezpieczniej?
Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Czy bezpieczeństwo łatwiej poczuć samemu czy w grupie? Czy łatwiej było dawać oparcie czy z niego korzystać?
Przewodnik po doświadczeniu czyli jak “odpowiadać” na pytania?
Pytanie: Gdzie w Twoim ciele mieszka spokój?
Odpowiedź: Nie musi być słowna. Jest nią moment rozluźnienia, głębszy oddech lub znalezienie wygodnej pozycji „kokonu” na podłodze.
Pytanie: Czy łatwiej być bezpiecznym samemu czy razem?
Odpowiedź: To sprawdzenie, czy ciało woli „izolację” w zwiniętej pozycji, czy potrzebuje fizycznego oparcia o drugą osobę.
Zmysły
bezpieczna odległość
Uczestnicy poruszają się swobodnie po sali.
Zatrzymują się wtedy, gdy czują się komfortowo względem innych.
Sprawdzają:
- jak blisko można podejść,
- kiedy ciało mówi „to wystarczy”.
Ćwiczenie można powtórzyć z zamkniętymi oczami
(z zachowaniem bezpieczeństwa).
Modyfikacja: wybieramy jedną osobę, przy której chcemy być najbliżej nie mówiąc jej o tym. Poruszamy się w grupie tak, aby utrzymywać się w najbliższej odległości do wybranej osoby.
Obraz
kolor spokoju
Użyjcie: kartek papieru, pasteli olejnych lub farb.
Każda osoba wybiera jeden kolor, który kojarzy się jej
z poczuciem bezpieczeństwa.
Na kartce tworzy prostą formę (plamę, linię, okrąg).
Nie chodzi o obraz, ale o ślad doświadczenia.
Na koniec można zaprosić do krótkiego ruchu inspirowanego kształtem lub kolorem. Grupa porusza się między rysunkami - osoby zatrzymują się przy wybranym rysunku i interpretują go ruchem.
